Hammasi sizning qo’lingizda

Azizim, sevikli, qarindoshlarim, menga unutilmas xotiralar, tajribalar va muhabbat bag’ishlaganlar. Men sizning ota-onangizdan va sizdan, mening birinchi salqin bolalarimdan, donolik saboqlari, yordam va unutilmas uchrashuvlar uchun biz muloqotda bo’lganimiz uchun minnatdorman.

Endi siz Bitiruvchisiz, lekin beshinchi sinfda o’qib, qanday qilib kattalar bo’lishni orzu qilganingizni eslaysizmi? Va bu tez orada sodir bo’lmaydiganga o’xshardi.

Siz o’rta maktab o’quvchilariga hasad bilan qaradingiz, yonimga yugurdingiz va: “Ular bilan nima haqida gaplashyapsiz?”

Siz mashhur, muhim bo’lishni xohladingiz. Keyin, kichkina qiz, u sinfda gapirishga qo’rqardi, uyatchan edi. U tashabbusni qabul qilishdan qo’rqardi. Men unga yordam berishni juda xohlardim. Va shunday bo’lishiga shubham yo’q edi. Sabr-toqat, maqsadiga qat’iylik unga muvaffaqiyat keltirdi. Endi uni sahnada ko’rib, bu qizning jasoratiga qoyil qoldim. Inoyat va go’zallik.

Va men bir masalni eslamoqchiman:

qadimgi bir shaharda shogirdlari qurshovida bir Ustoz yashagan. Ulardan eng qodirligi bir paytlar shunday deb o’ylardi: “Ustozimiz javob berolmaydigan savol bormi?” U gullab-yashnayotgan o’tloqqa borib, eng chiroyli kapalakni ushlab, kaftlari orasiga yashirdi. Kelebek panjalari bilan qo’llariga yopishdi, talaba qitiqlandi. U jilmayib, ustozga yaqinlashdi va so’radi:

– Ayting-chi, qaysi kapalak mening qo’limda: tirikmi yoki o’likmi?

U kapalakni yopiq kaftlarida mahkam ushlab turdi va haqiqati uchun har qanday vaqtda ularni siqib chiqarishga tayyor edi.

Ustoz shogirdining qo’llariga qaramasdan javob berdi:

– Hammasi sizning qo’lingizda.

Yodingizda bo’lsin, men sizga aytdingizki, mumkin, va hamma narsa sizning qo’lingizda.

Siz faqat xohlashingiz kerak.

Pashkani eslang, u Bauman maktabini orzu qilgan va u o’qishga kirishiga ishonmagan, ammo agar imkonim bo’lsa, deb o’yladi u. Smog. Shubhalanishni to’xtatdim va ichkariga kirdim.

Bizda sinfda Lesha bor, u dars paytida qo’shiq kuyladi va men uni sehrli joyga olib bordim, Lesha qo’shiqchi bo’ldi. Birinchi marta sahnaga chiqish dahshatli edi, u chiqdi, qo’shiq aytdi. Yoqimli istak amalga oshdi.

Bolaligingizni eslaysizmi? Har doim biron narsaga intilish naqadar kuchli istak va qobiliyat. Orzular bizga devdek tuyuldi, lekin biz ularga erisha olganimizga shubhamiz yo’q edi. Kattalar bizga jiddiy va kirish imkonsiz bo’lib tuyulardi, ba’zida ular bizni biron bir tarzda tushuna olmas edilar, ayniqsa bizning xayol va orzularning qaytmas dunyosi. Bolaligimizda biz ko’p orzu qilishimiz mumkin edi! Mumkin bo’lmagan narsani tasavvur qiling. Va bu orzular bizga kuch bag’ishladi, hayotda qiziqishni uyg’otdi.

Men ham orzu qilardim: men mashinani boshqaraman, shunchaki haydayman, sayohat qilaman. Tush turli sabablarga ko’ra orqaga surildi. Keyinchalik men o’zimga savol berishni boshladim, lekin mumkinmi? Men 40 yoshdaman va, albatta, menga shunday deyishgan – hatto o’tirish ham kerak emas. Hammasi mening qo’limda edi.

Men buni qildim va baxtliman. Axir mening orzuim amalga oshdi.

Albatta, hamma narsa ko’rinadigan darajada oddiy emas, hamma narsani biz xohlagancha amalga oshirish uchun ko’p harakat qilish kerak.

Bugun men faqat siz hayotingizni o’zgartirishga qodirsiz, demoqchi edim. Uni rangli bo’yoqlar yoki qora va oq rang bilan bo’yash. Faqatgina siz quyosh botishiga qarab, “u qoldirganiga achinarli” deb o’ylashingiz mumkin. Aynan siz quyosh botishini ko’rishingiz va “bugun eng yaxshi oqshom – eng yaxshi quyosh botishi” deb o’ylaysiz! Bu faqat sizga bog’liq – siz yomg’irni yaxshi ko’rasizmi yoki jimgina undan nafratlanasiz.

Manba:b17.ru

Maqola haqidagi fikringizni yozib qoldirishni unutmang !
Blogger,Psixolog,Web-dasturchi,Seo mutaxasis,Meditator,Motivator

Fikr bildirish

Email manzilingiz chop etilmaydi. Majburiy bandlar * bilan belgilangan

67 − 59 =